براي به دست آوردن هر ثروتي - مادي و معنوي - بايد كلي زحمت و رنج تحمل كني و آخرش هم اگر به دست آوردي، ديگر لذت اوليه را ندارد؛ قانون طبيعت است؛ انسان هميشه آن وقتي كه مي خواهد به آرزوهايش نمي رسد. اما اكنون " فرصتي " پيش روي من و توست براي انديشيدن، خواندن و نوشتن. فرصتي براي دانستن. فرصتي كه از هر ثروتي ارزشمند تر است و دست يافتني تر. و جالب تر اينكه هر زمان كه آرزويش را داشته باشيم ، بلافاصله دست يافتني است.

     پس اين فرصت را - حالا كه داريم - غنيمت شماريم و بنويسيم و بخوانيم و بينديشيم تا : بدانيم

بضاعت نیاوردم الا امید                                        خدایازعفوم مکن ناامید