چند سالی است که دولت و کنگره آمریکا بودجه سالانه ای به عنوان بسط و توسعه آزادی های مدنی و دموکراسی در ایران ، اختصاص مي دهند. ظاهرا اين پولها به اشخاص و گروههاي اپوزيسيون، رسانه ها و موسسات آموزشي و پژوهشي، براي برآورده ساختن هدف آمريكايي ها  پرداخت مي شود.

    از آن طرف هم دولت ما، با رصد اشخاص حقيقي و حقوقي منتقد، مخالف و دشمن با نظام ، به عنوان دريافت كنندگان بالقوه اين پولها ، آنها را  در دايره دشمنان و براندازان نظام قرار ميدهد. بديهي است كه تعدادي از اين اشخاص از بودجه مذكور بهره مند شوند و طبيعي است كه نظام ما نيز با آنها به مقابله برخيزد. اما در اين ميان همه اشخاص و گروههايي كه از منتقد و اصلاح طلب ( كه بر كسي پوشيده نيست وجود منتقد و مخالف قانوني لازمه حيات هرنظام سياسي است) تا معاند و برانداز را در برمي گيرند، به اتهام آمريكايي بودن خواسته هاو مطالباتشان مورد سوء ظن نظام و نيز مردم، قرار مي گيرند. بنابراين عملا" هدف آمريكايي ها كه مثلا به زعم خودشان بسط و توسعه آزادي و دموكراسي است برآورده نمي شود؛ و اين را خود نيز بهتر مي دانند كه نتيجه تصويب چنين بودجه اي در عمل به نقض غرض اعلام شده و به ظاهر ايده آلي آنها مي انجامد و نتيجه واقعي كه حاصل مي شود - البته براساس معيارهاي آنها - درست برخلاف غرض و مقصود اعلام شده آمريكايي هاست؛ كه سوء ظن به هر نوع مخالف و منتقد و بعضا" تحديد آزاديهاي مدني و حقوق شهروندي است.

    با اين وصف ادامه اين سياست بايد كاري عبث و برنامه ريزي نشده باشد مگر اينكه مقصود پنهاني آنها نيز رسيدن به همين نتيجه اي باشد كه در عمل مي بينيم. البته امر غريبي هم نيست؛ سياستهاي گذشته و استراتژي هاي جاري آنها به خوبي گوياي اين نكته هست كه آرمانها و ارزشهاي مورد نظر آمريكا همچون دموكراسي،آزادي و حقوق بشر، تابع شرايط زماني و مكاني است.