این روزها بحث بازگشت آقای خاتمی کم کم دارد بالا می گیرد. مثل زمان انتخابات مجلس ششم برای آقای هاشمی رفسنجانی. شکی نیست که آقای خاتمی یکی از محبوبترین سیاستمداران، و به اعتقاد برخي محبوب ترين سياستمدار كنوني است . خاتمي محبوب رفت و حتي اكنون محبوب تر هم شده اما هيچ تضميني نيست كه او بتواند در بازگشتش به صحنه اجرايي ، از اين ظرفيتش براي منافع ملي استفاده كند و آخر سر هم مغضوب ملت، برود.

     بديهي است آقاي خاتمي با در نظر گرفتن همه جوانب كار و البته منافع ملت، اين قضيه را سبك و سنگين خواهد كرد. حالا كه بناست به سوي كار حزبي و در اصل به كار گيري قدرت به صورت مشروع، قانوني و نظارت شده حركت كنيم و از پس قرنها تكيه بر فردگرايي و قدرتهاي غيرمردمي، به سوي تحكيم پايه هاي مردمسالاري پيش رويم، بازگشت مجدد شخصيتهاي ملي به قدرت پيامي ضد دموكراسي باخود دارد؛ كه اداره مملكت ما هنوز بسته به اشخاص است و نه ملت. البته اين نه به اين معناست كه از ظرفيت اين گونه اشخاص در روند اداره كشور و حل و فصل مسائل داخلي و خارجي استفاده نشود. تواني كه به اعتبار محبوبيت ملي و تواناييهاي شخصي خود آقاي خاتمي، ظرفيت بزرگي به خصوص در سطح جهاني به عنوان يك انديشمند و سياستمدار بين المللي ايجاد كرده، و سوگمندانه از آن استفاده نمي شود .