داستان ما و روسيه هم ديگر خيلي جالب شده است. از همان ابتداي تاريخ روابطمان با اين همسايه شمالي، به هر گوشه اش كه نگاه مي كني ضرر است و زيان و خسارت البته براي ما. آن از جداسازي بخشهاي بزرگي از خاك كشورمان در زمان سلطنت مدبرانه ! خاقان مغفور،آن از حق خوريمان ذر درياي خزر و اين هم از پرآوازه ترين و استراتژيك ترين رابطه مان كه بيش از ده سال است سر تكميل نيروگاه اتمي بوشهر به جاهاي جالبش رسيده . از طولاني كردن هدفدار پروژه بگيريد تا پول خواستن هاي گاه وبي گاه كه بيشتر به باج و زورگيري شبيه است .

   يادم مي آيد يكبار سال ۸۲ و در جريان قضيه پروتكل الحاقي ( كه آخرش هم نفهميديم MPT  است يا NPT!) در مطلب مصاحبه مانندي براي ايسنا گفتم روسيه از ما به عنوان برگ برنده در بازي با غرب و آمريكا استفاده مي كند. نه اينكه من كشف بزرگي كرده باشم ( كه اين را به نوعي استاد دوران دانشجويي سركار خانم دكتر كولايي متخصص مسائل روسيه و آسياي مركزي نيز به نوعي اشاره كرده بود ) بلكه مساله خيلي روشن بود و هست . اما چه كنيم كه به قول همشهريان شريفم " از بي سگي قلاده به گردن شغال انداخته ايم " .

   حالا هم در آخرين افاضاتشان يكي از مديران وزارت انرژي اتمي روسيه گفته كه ايران تمايلي براي اتمام كار نيروگاه ندارد .عجبا ! صغير و كبير ما مي دانند كه امروزه مساله انرژي هسته اي و  تكميل تابلو اصلي مسالمت آميز بودن آن يعني نيروگاه بوشهر ، به قول معروف از نان شب هم واجب تر است براي ما، آن وقت برادر عزيز روسي اين همه را نديده كه هيچ ، مكنونات قلبي ما را سر خود حدس زده كه ما نمي خواهيم نيروگاه را. البته طبيعي است دوستان حتما" پول بيشتري مي خواهند. ما هم كه دريغي نداريم ، نوش جانشان . فقط نگوييد يارو .... بود و حداقل حرمت نون نمك رانه، حرمت همسايگي را نگه داريد و اين همه بي معرفتي ـ نخوانيد نامردي - نكنيد.